De oorlog in de 21e eeuw

                                  

Al enige tijd zoemen er in de pers nieuwe buzzwords:

High Politics versus Low Politics, Soft Power versus Hard Power, 
Symmetrische oorlogsvoering versus a-Symmetrische oorlogsvoering, Value based versus Interest based en Information Operations.

Termen die wij in de 20e eeuw niet kenden, behoudens die van propaganda. Nieuwe begrippen die aantonen hoe complex en verweven onze geglobaliseerde wereld in de 21e eeuw is geworden, termen, die factoren benoemen welke (in) direct van invloed zijn op de vrede, veiligheid en stabiliteit in onze hedendaagse klein geworden wereld.

High Politics betreft de soevereiniteit en de veiligheid van de Staat, Defensie, en Inlichtingendiensten, Low Politics betreft het welzijn en de welvaart van de bevolking.
In democratieën werkt dit mechanisme als volgt: als er geen existentiële dreiging is, ligt de hoofdprioriteit op low politics, pas als er een existentiële dreiging is, wordt high politics de eerste prioriteit.
Dit mechanisme werkt fnuikend voor politici, immers het handhaven van de veiligheid van de Staat betreft hun eerste verantwoordelijkheid, deze wordt echter in tijden van betrekkelijke vrede ondergeschikt gemaakt aan low politics.

Het voeren van High Politics , nl. het waarborgen van de veiligheid van de Staat in al zijn facetten, was in de afgelopen decennia niet opportuun, er zou in Europa nooit meer oorlog komen, Defensie is geen populair thema, daar werf je geen stemmen mee. In een democratische samenleving is politieke macht gebaseerd op de meerderheid van de stemmen. Het waarborgen van de veiligheid van de Staat is een abstract begrip, koopkrachtverhoging is concreet, daar werf je wèl kiezers mee.
Deze fixatie van politici op het voeren van Low Politics heeft Europa gebracht in de machteloze en weerloze situatie waar zij nu in verkeert.

Europa dacht met zijn politiek van Soft Power dat in het verlengde ligt van low politics: het uitdragen van Europese normen en waarden, mensenrechten, homo-, en transgenderrechten, democratische en rechtstatelijke beginselen, een voorbeeld te kunnen stellen aan de wereld hoe vrede, welvaart en stabiliteit gerealiseerd kunnen worden, oorlog is niet van de 21e eeuw.
De harde realiteit van onze wereld hecht echter een minstens net zo groot belang aan Hard Power: verwerven van machtsposities in internationale fora, olie (energie) belangen, beheersing van internationale kapitaalstromen, om er maar een paar te noemen. Machtspolitiek is nooit weggeweest, 

in Europa heeft men zich er echter van afgewend, wij hebben verleerd hoe machtspolitiek te bedrijven.

De kunst van politiek bedrijven is een balans te vinden en te behouden tussen deze value based principes en interest based principes. In het algemeen rekent men de zgn. ' links ' georiënteerde politieke partijen value based principes toe, aan politieke partijen ter rechterzijde de interest based principes. Natuurlijk is dit een zwart wit beeld, echter, gezien de politieke oriëntatie van deze politieke partijen worden deze principes door ieder van hun verschillend gewogen, alle partijen worstelen met het vinden van de juiste balans.
Helaas heeft Europa zich teveel laten leiden door deze value based principes, hoewel deze ook veelal slechts met de mond beleden werden als economische belangen de boventoon gingen voeren. Europa is om die reden ook terecht opportunistisch gedrag verweten, sterker nog, Europese partners binnen de EU troefden elkaar regelmatig af in het realiseren van hun eigen nationale economische gewin.

Er is in Europa een politieke onbalans ontstaan in het bij elkaar brengen van deze beide principes. Gebrek aan politieke moed, visie en niet in de laatste plaats aan staatsmanschap, ligt hieraan ten grondslag. Door high politics te veronachtzamen, kan Europa zich geen low politics meer veroorloven.

Al in de 19e eeuw kende de Amerikaanse politiek het adagium van the carrot and the stick , vrij vertaald, wie niet horen wil, moet voelen. In West Europa voelen wij (nog ) geen oorlog, maar angst en onzekerheid des te meer. Onze politici hebben hun hoogste prioriteit verzaakt: de veiligheid van de Staat te waarborgen. Dat geldt met name voor ons Koninkrijk: onze krijgsmacht is niet meer in staat door de voortdurende bezuinigingen op het defensiebudget van de afgelopen decennia, haar taak naar behoren te verrichten, nog niet zo lang geleden zei een voormalige minister van Defensie dat ons land is ' onderverzekerd '. Wij hebben geen ' stick ' meer , slechts een ' carrot.'

De oorlog van de 21e eeuw zal op een geheel andere wijze dan in de 20e eeuw gevoerd worden, veel doortrapter, wreder en schokkender. Tegelijkertijd zal men ook voorbereid moeten zijn op oorlogsvoering zoals in de 20e eeuw, meer dan ooit heeft de Nederlandse krijgsmacht een ' Zwitsers zakmes ' nodig.
In de 20e en voorgaande eeuwen richtte men zich op het verslaan van elkaars legermachten ,- de zgn. Symmetrische oorlogsvoering - met ook zeer vele burgerslachtoffers.
In de 21e eeuw hebben wij geen vijanden meer, maar opponenten, vaak zijn dat 'niet statelijke actoren', of een combinatie van deze ' actoren' met staten.
In de 21 e eeuw spreken wij dan ook van ' hybride oorlogvoering', met als gevolg dat de scheidslijn tussen externe en interne veiligheid verdwijnt.

Bij een a-Symmetrische oorlogsvoering richt men zich op de eerste plaats op de burgerbevolking, door uitgekiende terreuraanslagen, - New York, Madrid , Londen -het gebruik van zgn ' vuile bommen,' bermbommen, zelfmoordaanslagen, zelfs door toepassing van chemische en /of bacteriologische wapens zoals vorig jaar in Syrië.

In de tweede plaats richt men zich wederom op de burgerbevolking door toepassing van Information Operations. Bewuste misleidende, verwarrende en valse informatie verspreiden via de moderne communicatie kanalen van de 21e eeuw, on line, via het internet, You Tube, twitter om daardoor de mensen thuis te raken, te beinvoeden en het moreel te breken. De Vietnam - oorlog uit de jaren zestig van de vorige eeuw, met zijn live reportages op de televisie bracht de oorlog thuis en was mede de oorzaak van de nederlaag van het Amerikaanse leger.
Tot slot : a-symmetrische oorlogsvoering en information operations zijn niet gebonden aan landsgrenzen, bomaanslagen vinden wereldwijd plaats, raketten kennen geen grenzen, het Internet en You Tube gaan 24/7 de wereld rond, onze externe en interne veiligheid zijn in elkaar geschoven.

Het doel van deze a-symmetrische oorlogsvoering is het zgn bindweefsel , de cohesie, van de samenleving te vernietigen, waardoor het strategische doel: het breken van de politieke moed en wil om de krijgsmacht in te zetten, wordt bewerkstelligd.
Bij dit alles worden er ook symmetrische oorlogen gevoerd, die in Irak (IS), Syrië, Gaza/Israël, Ukraïne, en niet te vergeten de oorlogen in Noord-, en Midden Afrika, zij komen dagelijks op ons televisiescherm, You Tube en twitter.

High Politics is de eerste verantwoordelijkheid van politici, high politics moet terug op de agenda, het defensiebudget moet significant aangepast worden aan de actuele en toekomstige dreigingen, omdat de veiligheid van de Staat prioriteit nummer 1 is van onze regering, kabinet, en parlement. De huidige politieke en militaire situatie in Europa maakt het klip en klaar duidelijk dat Soft Power volstrekt onvoldoende is om onze opponenten af te schrikken en de vitale belangen van het Koninkrijk der Nederlanden veilig te stellen.

Eemnes 3 september 2014

Ton Welter

Oprichter en directeur Coalition for Defense

Europa uw tijd is bijna voorbij

Op 24 februari publiceerde Coalition for Defense het artikel 'What’s next, Mr Putin?' bij de afsluiting van de Olympische Spelen in Sotsji. In de daaropvolgende weken werden zijn vervolgstappen duidelijk. Pokeraar Poetin piekt op het geopolitieke speelveld terwijl de Verenigde Staten, Europese politici en Westerse olieconcerns zich verliezen in een complex monopolyspel om Poetin te dwingen op zijn schreden terug te keren. 

Dat Poetin niet onder de indruk is van de soft power van ‘het Westen’ met zijn hopeloos verdeelde en ontoereikende economische sancties moge duidelijk zijn. Ik verwijs naar de publicatie 'A critical Juncture in Ukraine: An Update on the Crisis' van 20 juni 2014 van Stephen Blank, Senior Fellow bij het American Foreign Policy Council in Washington. Het is een onthullend verslag van de wijze waarop Poetin zijn machtsbasis in Ukraïne, de Krim en Transnistrië met militaire middelen uitbouwt. Zijn kortetermijn doel: de haven van Odessa (Ukraïne) en Moldavië.

Poetin laat het daar echter niet bij: in de Russische enclave Kaliningrad tussen Polen en Litouwen zijn 30.000 Russische zwaarbewapende en goed getrainde en gespecialiseerde troepen gelegerd die binnen 24 uur inzetbaar zijn. Daarbij ondersteund door zware tanks, artillerie en geavanceerde luchtdoelraketten die een groot deel van het West-Europese, Poolse en Baltische luchtruim afdekken voor het geval NAVO-vliegtuigen Polen en de Baltische staten willen beschermen tegen een mogelijke Russische interventie.

De Westerse en met name Nederlandse pers zijn ziende blind. Stilte voor de storm, de kop in het zand, er is blijkbaar meer nodig dan de realiteit om West-Europese politici en journalisten uit hun lethargie te wekken. Nee, alle ogen zijn gericht op het WK Voetbal! In de parlementen van de EU - behoudens die van Polen en de Baltische Staten - geen woord over deze dreiging, laat staan een debat. Men maakt zich op voor een welverdiend zomerreces.

Afgezien van Poetins nauwelijks verhulde militaire stappen breidt hij tegelijkertijd zijn economische machtsbasis uit door het afsluiten van miljardencontracten met China voor de levering van olie en gas. In de afgelopen week zijn de onderhandelingen met India gestart voor de levering van groot militair materieel. Poetins pogingen om een tegenwicht te vormen tegen de - economische - machtsbasis van de EU krijgen steeds meer vorm door het opzetten van de East European Economic Union. Hiervan maken voormalige Sovjet satellietstaten al deel uit of zullen dit gaan doen.

Het kan de NAVO en de EU niet ontgaan zijn: al in 2006 is Poetin begonnen met het moderniseren van zijn krijgsmacht. Generaal Valery Gerasimov, chef van de generale staf van de Russische krijgsmacht, zette in een speech aan de Russische Academie van Militaire Wetenschappen in 2013 de (nieuwe) Russische strategie fijntjes uiteen. Deze speech is alom gepubliceerd in Rusland. In het Westen is hier geen aandacht aan besteed.

Weet u nog dat Poetin bij zijn aantreden voor zijn eerste termijn als president aankondigde dat de grootste ramp in de geschiedenis het ineenstorten van het ooit zo machtige Sovjet-Russische rijk was? En dat hij die ramp te niet zou doen?

Rondom Europa tekent zich een kruitvat af van onbeheersbare omvang. Een explosieve situatie die een immense bedreiging vormt voor de vrede, stabiliteit en economische welvaart in Europa: Syrië, Irak, Afghanistan, Noord- en Midden-Afrika en Israël, waar de ontvoering van teenagers de gemoederen bezighoudt en Hamas in Gaza en president Abbas op de Westelijke Jordaanoever gezamenlijk een regering vormen. Dit met Saoedi-Arabië, Qatar en Syrië's bondgenoot Rusland op de achtergrond. Op moordlustige wijze worden etnische bevolkingsgroepen onder het mom van geloofsovertuiging tegen elkaar opgezet. De vluchtelingenstroom die nu pas goed op gang gekomen is, werkt ontwrichtend voor Italië en zal binnen de EU tot grote spanningen leiden. Maar dit is nog het minste van alle problemen.

Op de achtergrond spelen natuurlijk – internationale – oliebelangen een beslissende rol. De meeste oorlogen in de 20e eeuw zijn gevoerd om de macht over olie en gas, de motor van onze huidige economie. Niet voor niets kennen wij het begrip 'petrodollar' sinds president Nixon de dollar loskoppelde van de gouden standaard in 1971. De dollar heeft feitelijk geen dekking meer, anders dan door olie (belangen). Dat de afloop van de huidige strijd in het Midden-Oosten vermoedelijk onoverzienbare consequenties zal hebben voor de EU kan een ieder op zijn vingers natellen. 

De EU heeft met haar verheven, idealistische soft power geen weerwoord tegen hard power. In de cynische wereld van de 21e eeuw zijn mensenrechten, persvrijheid en ‘democratische waarden’ ondergeschikt geraakt aan economische welvaart en power politics. De Verenigde Staten zullen in 2020 energie-onafhankelijk zijn. Haar belangen liggen steeds meer in het Verre Oosten, zij zal front moeten maken tegen supermacht China dat op sluwe wijze haar macht en invloed uitbreidt op economisch, financieel en militair terrein - in Azië, maar ook in Europa en in de financiële centra in New York, London, Parijs, Dubai en Singapore.

Hard power is the name of the game! Europa’s soft power heeft afgedaan, mede door het gebrek aan leiderschap, daadkracht, visie, maar vooral het respectloze, opportunistische gedrag van haar leiders en politici.
De wereld om Europa heen is in transitie, ruikt aan de macht, kan op alle gebieden een vuist maken en heeft geen ontzag meer voor een economische reus met 500 miljoen consumenten die vooral gedreven wordt door handel en verheven idealen die zij vervolgens snel inruilt voor economisch gewin.
Rusland en Azië minachten een dergelijke attitude. Europa is voor hen een 'resort', een museum voor welgestelde ouderen om er vakantie te vieren en te genieten van haar cultuur. Europa is een oude, rijke dame geworden, behangen met juwelen, maar verwelkt en bedwelmd door haar vergane glorie.

Europa, sta op en herpak uzelf. Leg uw lethargie en zelfgenoegzaamheid af. Het is nog niet te laat. Op economisch, militair, technisch en innovatief gebied kan de oude lady zich transformeren tot een elegante, inspirerende jonge dame, maar dan moet zij snel haar rentree maken in de balzaal van de wereld.

Ik ben daar echter pessimistisch over: op geen enkele wijze laten Nederlandse en Europese politici blijken dat zij zich bewust zijn van de toenemende dreigingen in en rondom Europa. Er vindt zelfs geen debat plaats. De oproep om een strategisch beleid voor de komende 10 jaar op economisch, militair en politiek terrein is aan dovemansoren gericht. Europa is slechts gericht op economie en euro. Onze Nederlandse regering is niet van de 'visies', is zelfs allergisch voor een alomvattende lange termijnplanning.

Europa, uw tijd is bijna voorbij, tenzij u zich herpakt, uw rug recht en leiderschap toont. 

De storm komt snel dichterbij.

Ton Welter, Oprichter Coalition for Defense

Ons Europese Huis staat in brand

Michael Gorbatsjov had als laatste President van de Sovjet - Unie een droom :

Geheel Europa in één Europees Huis. Ten tijde van de Perestrojka eind jaren 80, wilde hij een politieke ommezwaai in de Sovjet-Unie teweegbrengen, ontwapening, economische en sociale hervormingen realiseren, zich richtend niet alleen tot Regeringsleiders maar vooral tot de wereldbevolking, mensen met gezond verstand, omdat hij zich zorgen maakte over de toekomst van onze planeet.

Zijn droom is verpulverd. Met een Vladimir Putin als nieuwe Czar, zal het Europese Huis in de komende decennia niet tot stand komen. Alhoewel de Europese Unie zich nu uitstrekt tot aan de grenzen van Rusland, is opname van Ukraine in het Europese Huis voor Vladimir Putin een brug te ver.
Duidelijker nog dan tijdens de Koude Oorlogsjaren, blijkt nu de noodzaak van een reële verzekeringspremie die NATO heet. Immers ons Europese Huis staat in brand. Met de annexatie van de Krim, de door Putin geënsceneerde onlusten in Oost en Zuid Ukraine, de dreiging van voortgaande interventies in Transnistria en Moldavië, de toenemende oorlogsangst in de Baltische staten, allen lid van de Europese Unie en NATO, zal het nu nog smeulende vuur aan onze NATO grenzen onverhoeds ontvlammen tot een grote brand. Het is niet voor niets dat de Premier van Ukraine Europa gewaarschuwd heeft voor een 3e Wereldoorlog.

Ik moet er niet aan denken , zo kort na Koningsdag, Dodenherdenking en 5 mei.
Als ik al die feestende, hotsende, drinkende mensen op onze festivalpleinen zie dansen, zingen, schreeuwen, zwaaien, uitbundig van blijdschap dat zij de Vrijheid kunnen vieren, dringt bij mij de vraag op of zij wel beseffen dat deze Vrijheid verzekerd moet worden ?

Si vis pacem, para bellum : Als je vrede wilt, bereid je dan voor op oorlog.

Men zegt het te begrijpen, men belijdt het met de mond, men luistert ernstig en ontroerd naar de voordracht van Jan ter Louw op Dodenherdenking in Amsterdam, maar valt het kwartje wel als 

Jan Terlouw zegt dat hij voor het eerst in zijn leven zijn vader zag huppelen van blijdschap, toen de geallieerde soldaten hun dorp binnen reden ? Bij Jan Terlouw viel toen het kwartje, hij begreep toen wat Vrijheid betekende.
Dat zelfde kwartje moet ook bij onze politici, onze burgers vallen. De verzekeringspremie voor onze Vrijheid is officieel 2% van ons Bruto Nationaal Product. Bij een BNP van circa € 650 miljard is dat 

€ 13 miljard. Omgeslagen over 10 miljoen werkende en rentenierende Nederlanders is dat € 1.300 

per jaar. € 108 per maand.

Een gemiddeld Nederlands huishouden besteedt aan verzekeringspremies per maand een veelvoud daarvan. Wij zijn echter niet bereid om deze premie te betalen, wij betalen slechts 0,7 % BNP netto, na terugstorting van 21% BTW aan Financiën en na aftrek van de kosten voor de Koninklijke Marechaussee die aan Defensie worden toegerekend.

Ergo : wij betalen slechts € 75,- per maand. Daar kun je een kostbaar huis met een waarde van 

€ 650 miljard niet voor verzekeren. De verzekeringsmaatschappij royeert in zo'n geval de verzekerde in kwestie wegens het niet betalen van de vereiste premie.

Oud Minister Hillen van Defensie zei al eerder dat Nederland is onderverzekerd.

De Europese Unie hanteert Soft Power : onze economische betrekkingen, onderlinge afhankelijkheid, - denk aan gas en olie vanuit Rusland - de wereldwijde verwevenheid van financiële transacties, investeringen van ondernemingen in onderlinge landen, onze rechtsstatelijke beginselen, ons democratisch stelsel, dat alles zou zo sterk zijn geworden sinds WO II, dat een brand , althans in Europa, niet meer kan voorkomen.

Dat vereist echter een denkpatroon, een levenshouding, als de Europese.

Buiten Europa zien wij dat Hard Power: ' macht', nog steeds en steeds meer, het leitmotiv is. Dat zal ook zo blijven, daar getuigt de afgelopen 3.000 jaar van. Tot onze verbijstering zien wij dat nu ook in Europa: het Rusland van Czar Putin. Als oud KGB officier is hij opgegroeid met en gevormd door macht. Gevoed door oud romantische Russische idealen en gekrenkte trots, wil hij het Rijk van Tsjarina de Grote herstellen. Met overweldigende steun van zijn bevolking; hij heeft immers door de annexatie van de Krim aangetoond, dat de EU, NATO en Ukraïne machteloos staan.

Geen Soft Power zonder Hard Power.

Hard Power van de NATO is een keiharde noodzaak. Gefinancierd door een serieuze verzekeringspremie, zal de NATO zijn tanden kunnen laten zien om te voorkomen dat in ieder geval binnen het NATO territorium onze Vrijheid ons niet wordt afgenomen.

Als wij dat beseffen zullen wij de 2% BNP verzekeringspremie graag betalen, dan kunnen wij inderdaad net zo huppelen als de vader van Jan Terlouw.

Ton Welter, oud marine officier, Oprichter van Coalition for Defense

Europa's Soft Power versus het Schaakspel van Vladimir Putin

'Welwillendheid bepleiten, bijna smeken, pleasen, om het Nederlandse defensiebudget te verhogen, is aan dovemans oren gericht zolang politici in parlement en kabinet hun mindset niet aanpassen aan de realiteit. Zij lijken wel het dansorkest dat de laatste wals speelt aan boord van de Titanic die op dat moment ten onder gaat.

Europa is geen paradijs, geen continent van vrede en stabiliteit. Het broeit in Europa, onderhuids tikt er een tijdbom die op een gegeven moment onvermijdelijk zal afgaan.

Sinds de annexatie van de Krim door onze nieuwe Russische Czar, is de politieke en militaire situatie in Europa drastisch veranderd. Militairen willen en kunnen dat onder ogen zien, politici (nog) niet.

Onze politici houden immers vast aan Europa 's Soft Power als machtsmiddel, maar voor

Europa's Soft Power heeft Mr Putin geen respect. Economische sancties helpen niet. Er tekent zich hier een machtsspel af, gevoed door gewonde trots, van een natie die erkend en gerespecteerd wil worden. 

Een natie die ruim 20 jaar lang door het Westen respectloos is behandeld, heeft moeten accepteren dat de Wereldbank, IMF en (US) Banken de lakens uitdeelden (in Rusland), zonder enig gevoel voor de cultuur, het karakter van de Russische volksaard, haar mentaliteit, historie. Het Westen heeft hiervoor geen of weinig empathisch vermogen getoond, was slechts gericht op economische profit. 

De gewonde Beer eist erkenning, denkt in macht, is van nature NIET democratisch ingesteld, dat kan ook niet, dat systeem is na eeuwen van slavernij (Czars ) en onderdrukking (Communisme) hem volkomen vreemd. Het kapitalisme dat Rusland de laatste twee decennia is overkomen, (opgelegd) verafschuwt de Russische bevolking, met uitzondering van de Happy Few, die zich verrijkt heeft ten koste van diezelfde Russische bevolking. De Rus is een Romanticus pur sang : hij wil een sterke leider, wil zijn Slavische cultuur behouden, is trots op zijn Grootse verleden. Wil aanzien en macht. 

Mr Putin wil na 'Sotsji' zijn imperium weer als een gerespecteerde natie op de kaart zetten. Hij heeft dit al jaren geleden aangekondigd, stap voor stap voert hij zijn plannen uit en wordt massaal gesteund door zijn Volk. Niemand in het Westen heeft hier naar geluisterd, of dat willen inzien. 

Putin begrijpt alleen macht, voor Soft Power heeft hij geen respect, de economische verliezen heeft hij in zijn schaakspel inbegrepen, alternatieven voor deze verliezen vindt hij in China en India, China investeert nu al in de Krim. 

Europa en de NAVO reageren op de verkeerde manier, de genomen economische sancties - Grote, Dreigende, Krachteloze woorden - en symbolische inzet van de NAVO in de Baltische landen en Polen maken geen indruk op hem, daar lacht hij om. Hij weet immers dat de NAVO een krachteloze Reus op lemen voeten is, vanwege decennia lange desastreuze bezuinigen door de NAVO-partners die zich voor het merendeel niet hielden aan hun afgesproken bijdrage van 2% BNP. 

Dit afgezien van het moreel: het is hoogst twijfelachtig of de NAVO-partners bereid zijn om hun militairen daadwerkelijk in te zetten voor oorlogshandelingen met verlies aan levens.

Voor de Baltische landen betwijfel ik dat in hoge mate, die waren toch altijd al Russisch ?

 'Oorlog voeren’ is iets van het verleden, de 20e eeuw, dat doen wij niet meer… Daar is Mr Putin zich zeer wel van bewust, dat speelt hij uit. Hij voert een ' asymmetrische ' machtspolitiek. 

Nederlandse politici zullen dit goedschiks of kwaadschiks moeten gaan inzien, de tijd van achterover liggen, gericht op alleen economisch belang (en verrijking) is voorgoed voorbij. Ook Nederland zal, wil zij nog enig zelfrespect en realiteitszin tonen voor de ingrijpende veranderende situatie in Europa en de wereld, onmiddellijk haar Defensiebudget moeten verhogen, haar bijdrage - in navolging van reeds andere NAVO (voormalige Warschau Pact ) partners - minimaal op 2% van BNP moeten brengen, wil de NAVO daadwerkelijk aan Putin laten zien dat de EU en de NAVO zijn machtsspel kunnen en willen beantwoorden. 

De voormalige Warschaupact landen hebben namelijk hun lessen uit het verleden WEL geleerd. 

Alleen dan zal Putin inbinden en voorkomen kunnen worden dat een restauratie plaats vindt van het 'Groot Czaristische Rijk'. Nederlandse politici zullen nu moeten handelen conform hun verplichting in de Grondwet en ruggengraat moeten tonen, - jegens het - verwende- Nederlandse volk, leiderschap moeten tonen, anders is Nederland zijn schandelijke bijnaam als ' FREE RIDER' meer dan waard. 

Zo niet, dan zullen de Cynici en Zelfgenoegzamen in 'Den Haag' van een hele Koude Kermis (Oorlog) thuis komen en jammerlijk in grote schaamte, verantwoording moeten afleggen aan het Nederlandse Volk, waar zij hun verplichting aan verzaakt hebben. 

De Coalition for Defense maakt zich sterk voor deze mentality change in het belang van het Koninkrijk der Nederlanden en het behoud van vrede en welvaart in Nederland en Europa voor nu en toekomstige generaties. Het is 1 minuut voor twaalf.' 

Ton Welter, Oprichter van Coalition for Defense

De Krim(p)

“Wil het Westen echt een vuist maken tegen Vladimir Poetin, dan moeten Europese landen stoppen met bezuinigen op defensie,” aldus Obama op de voorpagina van NRC (27 maart jl). Desondanks hebben SGP en CU zonder succes opgeroepen tot verhoging van het defensiebudget. De Nederlandse premie voor defensie is inmiddels richting 1% van het BBP gekelderd. Daarmee zijn we tot de risee van de NAVO geworden. Noorwegen spendeert nog 1,5%, het Verenigd Koninkrijk nog ruim 2% en de VS zelfs 4,5 % van het BBP. Nederland, nota bene de 18e economie in de wereld, surft lafhartig als free rider mee op de veiligheidsgaranties van anderen en voldoet allang niet meer aan de afgesproken twee procentnorm. Vreemd dat een land, waarvan de inwoners zich tegen bijna alles verzekeren, onverschillig staat tegenover defensie. Indachtig beide wereldoorlogen en de oorlog op de Balkan vinden we het kennelijk vanzelfsprekend dat, indien nodig, Amerikanen sneuvelen voor ònze belangen. De krijgsmacht is zo ver afgebroken dat van het “Zwitsers zakmes” alleen nog een bot lemmet rest. Nederland leeft op een roze wolk en ziet behaalde vredesresultaten uit het verleden als garantie voor de toekomst. Dit geldt ook voor de West, waar de afschrikking tegen mogelijke Venezolaanse agressie tot een minimum is beperkt. We hopen op hulp uit de VS wanneer Maduro, als een kat in het nauw, een sprong waagt naar de A,B, C eilanden. De sociale desintegratie in Venezuela begint verontrustende parallellen te vertonen met het Argentinië van Galtieri in 1982. Maar in Nederland weigeren we zelfs na te denken over mogelijke scenario’s en steken ons kop in het zand.

Hoe lang houdt de Amerikaanse bereidwilligheid Europa altijd maar weer bij te staan nog stand? Obama gaf eerder aan dat Europa niet langer een consumer, maar een producer van veiligheid moet zijn. Isolationistische tendensen in de VS worden ongetwijfeld versterkt als Europeanen zelfs niet bereid zijn hun eigen broek op te houden. Zullen Amerikanen weer bereid zijn bij duizenden te sneuvelen voor een Europa dat door zelfverwaarlozing een gemakkelijke prooi is geworden?

Poetin is een Realpolitiker, die geen boodschap heeft aan soft diplomacy. Hij zet in en wint. Onze reactie is ronduit slap. Peace in our time! Enkele collaborateurs van Poetin een inreisverbod naar de EU geven en enkele tegoeden bevriezen heeft hoongelach doen schallen door de gangen van het Kremlin. In de West-Europese postmoderne samenleving denken we dat we onze doelen kunnen bereiken door aardig te zijn, maar in de internationale betrekkingen is er no free lunch.

De annexatie van de Krim, alsmede de momenteel volgens hetzelfde recept opgevoerde spanning in Donetsk en Charkov, toont nog een andere zwakheid aan. We zijn niet in staat tot strategisch denken. Appelig vragen we ons af of we de EU wel zo afhankelijk hadden moeten maken van Russisch aardgas en aardolie. Een derde van deze producten komt uit Rusland. Politici spreken over “de-escalatie”, maar hebben geen flauw benul dat eenzijdig de-escaleren niet bestaat. Poetin vult de ruimte op die we hem bieden. Politiek correcte ”de-escalatie” induceert zelfs verdere escalatie! Wij een stap achterwaarts, hij een stap voorwaarts. Wat is de volgende stap? De Baltische staten?

Si vis pacem para bellum. Wie vrede wil moet zich op oorlog voorbereiden. Wie zijn defensie serieus neemt brengt potentiële tegenstanders tot bezinning. Dit was het succes van de NAVO tijdens de Koude Oorlog. De benodigde basis van hard power is echter weggesmolten in West-Europa. Speak softly and but carry a stick: geen soft power zonder hard power! De kosten van een conflict staan in geen verhouding tot de premie die vooraf nodig is om een tegenstander ervan te weerhouden over grenzen heen te gaan. Alsof je de brandweer afschaft in een dorp waar een aantal jaren geen brand is geweest. Deze domme logica treft ons hoogontwikkeld, maar enigszins naïef land op het gebied van defensie.

Poetin is over grenzen heengegaan, ondanks vergoelijkende woorden van lieden die menen dat hij “begrip” verdient. Begrip van Russisch gedrag biedt geen rechtvaardigingsgrond. De Russen hebben in 1994 samen met VS en Verenigd Koninkrijk de soevereiniteit en territoriale integriteit van Oekraïne (dus met de Krim) gegarandeerd met het Boedapest Memorandum. Oekraïne, toen de derde kernmacht in de wereld, kreeg deze garanties in ruil voor het opgeven van de kernwapens uit het Sovjettijdperk. Poetin schuift dit met een gemanipuleerd referendum terzijde.

Generaal b.d. van Kappen noemde de crisis rondom de Krim een wake up call. Nederland draait zich nog eens lekker om en droomt verder over de verzorgingsstaat. Laat anderen maar de kolen uit het vuur halen. Als onze vrede echt bedreigd wordt lossen zij het wel op, toch?


Dit artikel is in ietwat gewijzigde vorm gepubliceerd in dagblad Trouw op vrijdag 11 april 2014

J.H. de Jonge, is voorzitter van de werkgroep Defensiebeleid en Krijgsmacht (DenK) van de Gezamenlijke Officieren Vereniging (GOV).

Al Jezeera TV Interview in Vilnius, Litouwen, met Vytautas Landsbergis 31 maart 2014

Vytautas Landsbergis is the first president after Lithuania declared its independence from the Soviet Union back in 1990. Now he is a Member of the European Parliament. He joined us from Vilnius, Lithuania.

Mr. President, thank you for being with us. I want to play more of what the Secretary of State said. Take a listen.

J. Kerry: The US and Russia have differences of the opinion about the events that led to this [Ukraine] crisis. But most of us recognize the importance of finding a diplomatic solution and of simultaneously meeting the need of Ukrainian people

Mr. President, thank you once more for being with us this morning. But with this backdrop, are you optimistic that the solution of this diplomatic crisis can be found?

V.L.: I am not very optimistic. My greatest concern is evident frustration of the West and their apparent weakness being unprepared for such an unexpected and fundamental attack against the UN-type World order. The UN Charter with all its principles lies in trash and nobody asks openly: Mr. Putin, is this your true decision to leave the United Nations? Is your illegitimate government of Russia also for that?

You say it is weakness. What exactly is the weakness identified. Who is weak?

I see that there is a lack of consistency. If Russia is an aggressor and annexator, it is not properly taken. There are now negotiations going on how to accept what has been done.

I want to be sure that I have heard what you are saying correctly. You believe that the United Nations should act to kick Russia out of the UN?

It would be normal not to kick, but to state that by such a decision and action Russia stays outside the United Nations. It is decision of Russia itself. Nobody is kicking them out - they went out.

So, what do you believe – this is the question that everybody seems to be asking – what do you believe Putin’s game to be, what indeed he wants?

V.L.: What he wants, it is better to ask him or them. Now they are again giving promises to stop with further invasion, but who can trust them anymore? Just see, how they are involving the opponent in conditionalities that mean that Russia’s promises are of zero value, indeed. They simply are using this chance to get the right of force majeure to dictate all Europe until it agrees to it and continues to live in the shadow of an exciting strategic partner or bed-fellow, the putinist Russia.

So what do you think the United States and West needs to do to stop Russian aggression, if that is what you think it is?

I would like to see more consistency in the policies of both the Europeans and the United States, because the first reaction was strong and clear. And now Russian diplomacy succeeded to involve into talks about secondary issues, which are unproved allegations against the Ukrainians that Ukraine is in war against Russia. It is nonsense – Russia is in war against Ukraine. The independence-seeking Ukraine was attacked, Ukraine did not attack Russia.

Mr. President, play a little bit what Russian president had to say. He all along has been accusing the West of supporting coup d’etat by fascist, defending the annexation of Crimea. Listen to what he said to that joint session of the Russian parliament. Just for a second.

I remember very well the explanations given by the Russian president about two years ago in an open interview to the nation when a boy asked him: Mr. President, in our class two boys often fight. Who of them is guilty? And the president gave a lesson to the whole world: the one who was beaten he is guilty. So now the Ukrainians are beaten, therefore they are guilty. Anybody in Europe may be beaten and guilty.

Fifty thousand troops are now at the Ukrainian border. The Russian president is quaranteeing the West that this is a military exercise, that he has no intentions of invading Ukraine. Do you believe him?

They used to say the same words before, which have not been fulfilled. So, who wants to believe them, may believe and be misguided and confused once again. Mr. Putin underlined…

Let me use accurate manner. Do you believe Russian president is lying when he says he has no intentions to invade Ukraine with those fifty thousand troops employed at the border of Ukraine?

Russian politicians, even of the highest rank, are accomodated to lie in a very easy manner. I remember when it was openly said to president Medvedev by the French minister B. Kouchner /surely, by N. Sarkozy/: Mr. President, you should not be a liar. You have promised to withdraw your troops from Georgia. But now you do nothing. Don’t be a liar!

There were open words in the press.

But are you, Mr. President Vytautas Landsbergis, saying that Russian president Vladimir Putin is lying when he says: those troops that are on the border are not part of any incursion, but simply there for military exercises? Yes or no?

I am sure that he keeps for himself many options, also to step forward and become a liar, but for the “highest” goals.

Is this personal pain for you to watch what is happening in Ukraine after knowing what happened in Lithuania?

It is not yet in Lithuania, however, every neighbour of Russia may expect the same, as the program of the restoration of the empire was proclaimed years ago.

So, you believe that what he said when he said the darkest moment in Russian history was the breakup of the Soviet empire? You believe that he wants now brick by brick, block by block to put that empire back together?

Mr. Putin said at the very beginning of his president’s career: do not compare me with Gorbachev. He dissolved and lost the Soviet Union, I will collect them back. These are his words, a quotation.

Defending the annexation of Crimea the Russian president said that he is supporting Russian-speaking people in the region and calling the people that they overthrew the coup d’etat government in Ukraine. Listen what he said. So where do you stand on the issue of Russia protecting Russian in the region?

The Russians in the region are not attacked, they are not oppressed and do not need this defense and protection. In Eastern Ukraine there are sent many petitions of Russians to the Russian president: we are Russians, but, please, don’t protect us! – Listen to it.

But I want to make sure we have this scrap before we go. Your message to the West – to President Obama, to the European Union, to the United Nations would be: do not trust Vladimir Putin or take him at his word.

Indeed, so, because he was confusing all of them so many times. And nobody can say that finally he is a sincere and fair person.

Vytautas Landsbergis is the first president after Lithuania declared its independence from the Soviet Union. He is now a Member of the European Parliament. Mr. President, thank you for being with us this morning.

Thank you very much for this opportunity.

2014.04.07

The Wall Street Journal, interview Mr ILves, President of Estonia

An American Ally in Putin's Line of Fire

Estonia's president, who was raised in New Jersey, on how Crimea has changed 'everything' and what NATO should do now.

By MATTHEW KAMINSKI CONNECT

April 4, 2014 7:25 p.m. ET

Tallinn, Estonia

From the pinkish presidential palace here, the Russia border lies 130 miles due east across a flat coastal Baltic plain. Toomas Hendrik Ilves took up residence in 2006, two years after his small Baltic state joined the European Union and NATO. At the time, most people assumed that any Russian threat had been buried with Peter the Great, who first brought Estonia into Russia's empire.

Not so fast. "Everything has changed," President Ilves says almost as soon as we sit down for a Thursday afternoon coffee.

"The post-Cold War order. Peace, love, Woodstock. Everyone gets along—sure we have minor problems here and there, human rights not always so good, but there are no more border changes." After last month, he says, "that's out." Russia annexed Crimea, massed forces on Ukraine's eastern borders, and prodded "Russian speakers" to rise against the government in Kiev. Moscow also pointedly complained about the treatment of Slavic kinsmen in the Baltic states, the same charge used to justify the invasion of Ukraine.

"An aggressive, revanchist power," in the Estonian leader's words, makes the unthinkable thinkable. "We were already caught off guard with Crimea," he says. "Once you lose the predictability factor, you can't be 99% sure they won't do something." The most dramatic something would be a Russian military incursion into NATO's front-line states.


Perched alone up in eastern Baltic are Lithuania, Latvia and Estonia. Their fear of Moscow propelled them to become the first and only former Soviet republics to seek the refuge of NATO. But now doubts are appearing. The West has responded tepidly to the Crimean aggression. Military budgets are at historic lows as a share of NATO economies. The alliance, which marked its 65th anniversary on Friday, has never faced the test of a hot conflict with Moscow.

In this new debate over European security, Mr. Ilves plays a role out of proportion to Estonia's size (1.3 million people) and his limited constitutional powers. A tall man who recently turned 60, he has the mouth of a New Jersey pol—he grew up in Leonia—and wears the bow ties of a lapsed academic. Americans may recall his Twitter TWTR -2.07% feud two years ago over Estonia's economy with economist Paul Krugman, whom Mr. Ilves called "smug, overbearing & patronizing."

Mr. Ilves was born in Sweden to Estonian refugees who fled there after the Soviet annexation of the three Baltic states in 1940; the family subsequently moved to America when he was a boy. He first set foot on Estonian soil in his early 30s and returned for good after the Soviet collapse. Previously the country's foreign minister, he is a brash presence on the trans-Atlantic policy circuit.

To say the least, Mr. Ilves and his Baltic colleagues were outside the post-Cold War and pre-Crimea NATO mainstream. At every opportunity, the alliance had repeated that it "does not view Russia as a threat." It honored a "three nos" pledge made in the 1990s to Moscow that NATO has no need, no intention and no plans to deploy troops or nuclear weapons in any future new-member states. The 67,000 U.S. forces in Europe are based west of the Elbe River, mostly in Germany. The alliance refused for years even to draw up contingency plans to defend the Baltic states, considering that an unnecessary provocation to Moscow.

The Russian attack on Georgia in 2008 set off alarms in the Baltics, which renewed their push to strengthen their defenses. Germany vetoed them and the U.S. concurred. An American diplomat in 2009 called Estonia "paranoid" about Russia, in a confidential cable released by WikiLeaks. Since the outbreak of the Ukraine crisis, Estonian leaders have steered clear of the I-told-you-so's. "I don't get any, unfortunately, thrills out of vindication," says Mr. Ilves. "But we have been told by some of our friends, 'We did think you were paranoid and overreacting and now we think you're right.' "

Estonia's relations with Moscow were always fraught, but the security alarm bells rang only recently. In 2007, after President Ilves ordered the relocation of a Soviet war memorial in Tallinn, the country was hit by a massive cyberattack, presumably from Russia. Mr. Ilves, a champion of "E-stonia" (birthplace of Skype), calls the episode "an own goal" for Estonia and a blessing in disguise.

"We've been far ahead of everyone in terms of the Internetization of society, and we knew all along we were vulnerable," he says, adding that Estonia's allies had dismissed the country's fears of cyber's military potential as "science fiction stuff." Soon after the attack, NATO put a cyberdefense center in Tallinn.

In recent years the Baltics have watched the modernization of Russia's military up close. Unhappy with the performance of his troops in Georgia, Vladimir Putin has poured resources into the military. The Russian defense budget is set to grow 44% in the next three years and account for a fifth of all central government spending, according to Jane's Defense.

Russia has doubled the number of troops in the Baltic region since 2009, says Kaarel Kaas of Tallinn's International Center for Defense Studies, and it has focused on improving special rapid-reaction forces, long-range missiles and air-defense capabilities. Kaliningrad, a militarized Russian enclave between Poland and Lithuania, is "like a giant aircraft carrier," he says.

As NATO cut budgets and sought to reassure Russia about its peaceful intentions, Mr. Putin put his new might on show. The "Zapad" ("West") biannual military exercise that began in 2009 involved tens of thousands of troops in practice attacks on Baltic countries, culminating in a faux nuclear strike on Warsaw.

The Crimean operation was the coming-out party for Russia's modernized military. Highly professional and well-equipped special forces were the core of the lighting-quick invasion. Russia used jamming technology and cyberwarfare to neutralize the Ukrainian troops' communications. Russian soldiers mixed with local militias and evaded notice by Western military intelligence until it was all over. "The change in the way that Russia does things is quite astounding," says Mr. Ilves. "The old Finnish Winter War model of a million people coming across the border and just swamping, that's long gone."

President Ilves says the EU"response is going to be economic fundamentally," and limited by concern over the cost to business, which explains the bloc's reluctance to impose stronger sanctions on Russia. Yet at NATO, "they have woken up to the new reality." He declares Estonia "quite satisfied" with the decision by its foreign ministers this week to suspend contacts with Russia and rethink eastern defenses.

The rethinking within NATO has only begun. The U.S. and the rest of the alliance stopped short of the demands from Poland and the Baltic states to forward deploy NATO troops. Estonia managed on Thursday to get NATO's blessing to turn the brand-new Amari military airfield near Tallinn into the first NATO base in the country. This small Balt tends to be proactive. While European governments axed some $50 billion from military budgets in the last five year amid fiscal belt-tightening, Estonia is only one of four NATO allies to devote at least 2% of gross domestic product to defense, supposedly the bare minimum for security needs.

"It lessens your moral clout if you have not done what you have agreed to do," Mr. Ilves says of defense budgets. His barb hits directly at neighboring Lithuania and Latvia, which both spend less than 1% of GDP on their militaries.

To Mr. Ilves, the alliance's most urgent need is "increasing deterrence in the region." He won't get drawn into discussing a wish list, but with deliberate understatement says, "boots on the ground is kind of a good idea." The Estonians have told U.S. officials that American boots are best. The presence of U.S. soldiers in the Baltic states and Poland, the other front-line state, would become the most reliable tripwire for a NATO response to any Russian encroachment. Mr. Ilves offers a different formulation: "I wouldn't say a tripwire but a sign that we're serious here."

As many officials at NATO's Brussels headquarters admit, the Russian military could today roll over Estonia, Latvia and Lithuania in hours. The countries' indefensibility was an argument made against their membership. "Berlin was never defendable," Mr. Ilves shoots back, referring to the Cold War-era. "Ever. There was no concept of defending the allied sectors of Berlin. But what defended it was the idea that if you come in, there is gonna be a whole lot of smoke and ashes elsewhere."

Even though an invasion of former Soviet satellites by Russia would confront NATO members with trying to stop a nuclear power, Mr. Ilves says he has been assured that the alliance's Article 5—a pledge to regard an attack on any member as an attack on all—isn't in danger of being ignored or watered down. "In terms of Article 5 coming into force," he says, "even when we don't ask, we've reassured at the highest levels."

Europeans farther away from Russia are reluctant to confront Mr. Putin, and Barack Obama has not been interested in Europe for most of his presidency. That raises a question: What if NATO balked? Then "everyone in NATO comes under existential threat," Mr. Ilves says. "Then every country is on its own. As soon as that happens NATO no longer exists as an alliance. It's simple."

Yet there's perhaps no greater Putin fantasy than the destruction of NATO, and this would be the biggest called bluff in military history. A robust forward deployment to NATO's eastern front lines is to its proponents the best way to make the Kremlin think twice before trying.

The Estonian president refuses to read Vladimir Putin's mind. He says NATO should arm Ukraine immediately with defensive weapons to deter any further incursions. Although the aggressive rhetoric from Moscow went down a notch this week, "the directions don't look good," Mr. Ilves says. Russian propaganda and some 50,000 troops along Ukraine's eastern border are on a war footing.

"But I would say in the West 'hope springs eternal.' " Mr. Ilves invokes Alexander Pope in a subtle parting jab at his allies' blinkered view of their giant eastern neighbor.

Mr. Kaminski is a member of the Journal's editorial board.