Boter op ons Hoofd

Het zijn niet alleen de politici die hun les moeten leren, ook het publiek, de kiezers, zullen hun les moeten leren, willen zij in vrijheid , onafhankelijkheid en vrede blijven leven.

Juist de kiezers hebben zich laten verlokken door op politieke partijen te stemmen, die het ‘ vredesdividend ‘ gebruikten als Manna uit de Hemel en dat geld rondstrooiden als lokmiddel om hun machtspositie te behouden in het parlement. Defensie ging van de Agenda, daar waar het nota bene behoort tot de categorie High Politics: handhaving van de veiligheid en stabiliteit in het Koninkrijk en het NATO Verdragsgebied als eerst prioriteit boven ieder partijbelang verheven.

Er zou toch nooit meer oorlog komen in Europa.

Maar (veel) geld doet mensen veranderen, heb,- en graaizucht komen naar boven, het is nooit genoeg. Verlekkerd kijkt men naar de opbrengsten van het Vredesdividend en sluit de ogen voor de afbraak die men aanricht onder de Krijgsmacht die daardoor niet meer in staat is de externe en interne veiligheid van ‘s lands bevolking te waarborgen. Militairen moeten immers doen zoals de politiek haar beveelt is het eeuwenlang ingepeperd, opstaan en een grens trekken dat het zo niet langer meer kan, staat gelijk aan insubordinatie met als sanctie ontslag.
Tekorten die in de Rijksbegroting ontstonden wegens te vrijgevig gedrag, werden afgedekt door wederom in de geldbuidel van Defensie te tasten. De ‘ visie ‘ die daar aan ten grondslag lag, was slechts een kortzichtige : roofbouw op de defensiebegroting om het financieringstekort binnen de perken te houden.

Regering, parlement en bevolking hebben boter op hun hoofd als zij nu ah en wee roepen, het is ook zo lafhartig en halfslachtig om nu te zeggen ‘ hoe kan het zo verkeren’ , men wist het al jaren lang drommels goed, de deplorabele staat van Zijne Majesteit’s
Krijgsmacht, de verslechterende politieke en militaire situatie in en rondom Europa. 

Er wordt al jarenlang door gezaghebbende experts voor gewaarschuwd, maar naar hen werd niet geluisterd, de werkelijkheid is als een nachtmerrie, wij dromen zo graag van de eeuwige vrede.
Nederlands opeenvolgende kabinetten hebben willens en wetens hun rug omgedraaid en gehoopt dat het wel over zou waaien, immers ‘ als je geschoren wordt moet je stil zitten ‘ naar goed Nederlands gebruik. De consequenties van die houding hebben we meerdere malen aan den lijve ondervonden in de vorige eeuw. Maar de mens is hardleers en maakt haar fouten telkens weer opnieuw.

Nederland is daar helaas geen uitzondering in; haar houding geldt feitelijk voor geheel Europa, dat zich gedraagt als een vol gevreten, zelfvoldane dame van hoge leeftijd die denkt door haar vergane glorie nog bekoorlijk te zijn en daardoor de pais en vree te handhaven.
Europa en Nederland worden nu geconfronteerd met de harde werkelijkheid. Niet Poetin leeft in een andere wereld, zoals Angela Merckel zei, maar Europa leeft in een andere, surrealistische wereld.

Alleen visie, leiderschap en durf kunnen het paradijs Europa nog in stand houden, maar dat moet dan wel heel snel gebeuren.

Wat dat betreft mogen wij dankbaar zijn met onze huidige Minister van Defensie die niet schroomt als een Jeanne D’Arc der Lage Landen om de tekorten van de Krijgsmacht luid en duidelijk aan de orde te stellen en keihard knokt binnen haar kabinet om de Krijgsmacht weer het budget en de middelen te geven om zich van haar taak op professionele wijze te kwijten, voor het Koninkrijk, en als een loyale en consistente partner van de NAVO.

30 juni 2015

Ton Welter



Coalition For Defense

Wanneer is artikel 5 van het NATO Handvest van toepassing ?

Generaal Valery Gerasimov, de chef-staf van de Russische krijgsmacht, is de grote onbekende voor het publiek in het Westen. Je zou hem de moderne Raspoetin van President Poetin kunnen noemen.

Zijn militaire doctrine is door de pers in Europa niet of nauwelijks gepubliceerd. Inmiddels heeft Poetin de Gerasimov-doctrine goedgekeurd en opgenomen in de herziene militaire doctrine die per 1 december 2014 van kracht is voor Rusland. Hierin worden de Verenigde Staten en Europa aangemerkt als ‘vijand nummer 1‘ van Rusland.

Directe aanleiding daarvoor zijn de colour revolutions in Georgië en Oekraïne met als direct gevolg de vlucht van Janoekovytsj, de toenmalige democratisch verkozen president van Oekraïne. Deze laatste ontwikkeling heeft Rusland tot het inzicht gebracht dat deze ‘coups’ georkestreerd zijn door de Verenigde Staten en de Europese Unie.

De militaire interventie van het Westen in Irak, Libië en Syrië, waar Rusland een tegenstander van was en is, hebben Rusland ervan overtuigd dat de Verenigde Staten en de Europese Unie Rusland willen omringen met een ring van vijandige en instabiele naties.

Het is een eeuwenoud trauma van Moeder Rusland, Poetin en zijn kring van vertrouwelingen zullen nooit toestaan dat dit verleden weer werkelijkheid wordt.

De Gerasimov-doctrine is reeds succesvol toegepast in de Krim en in het oostelijk deel van Oekraïne, terwijl de niet-militaire onderdelen van deze doctrine inmiddels worden toegepast in de Balkan, de Baltische staten en Polen; deze laatste landen zijn alle lid van de NATO.

De toepassing van deze doctrine werd na het begin van de crisis in Oekraïne door het Westen als een nieuw fenomeen onderkend: men sprak van ‘hybride oorlogsvoering’. Langzamerhand wordt echter duidelijk dat dit niet het geval is: de Russische strijdkrachten maken gebruik van hun jarenlange historische militaire ervaring, hoewel zij in het zaaien van onrust en het creëren van twijfel over hun feitelijke doelstellingen wel vernieuwend werken. De succesvolle toepassing van‘ information warfare’ is daar een voorbeeld van.

De Gerasimov-doctrine tracht Ruslands strategische doelen te realiseren zonder feitelijk tot oorlogshandelingen over te gaan, doelstelling is net onder de grens te blijven, waarop de NAVO in militaire zin zal moeten reageren door Artikel 5 van het Handvest van toepassing te verklaren.

En daar ligt nu het probleem voor alle 28 NAVO-landen: wanneer nu wel of niet in te grijpen?

De doctrine omvat namelijk een allesomvattende, strak geleide en gecoördineerde operatie op het diplomatieke en economische terrein, propaganda (information warfare), cyber, inzet van zgn. ‘separatisten’, daarna conventionele strijdkrachten, eerst verhuld als ‘groene mannetjes’, daarna openlijk, en dit alles onder de dreiging van inzet van nucleaire wapens.

In dit verband zij vermeld dat Poetin onlangs heeft bevestigd dat de Krim eveneens valt onder de ‘nucleaire paraplu‘ van Rusland. Met andere woorden: handen af van de Krim, dit is een geïntegreerd onderdeel van het Russische Rijk, hetgeen de facto al wordt erkend door het Westen – het is zonder slag of stoot binnengehaald.

In militair opzicht worden de Russische strijdkrachten sinds de korte oorlog in Georgië in 2008 - die in eerst instantie zeer teleurstellend opereerden en hun zwakte openbaarde - ingrijpend gemoderniseerd en wel op het terrein van nucleaire bewapening en inzet daarvan, de opbouw, uitbreiding en inzet van special forces die op uiterst korte termijn inzetbaar moeten zijn, versterking van zware bewapening zoals de inzet van houwitsers en tanks, mobiliteit en flexibiliteit, inlichtingencapaciteit (C3I, Command, Control, Communications and Intelligence), robotica en air-space defence. 

Een bijzonder aspect is de ontwikkeling van precision-guided munition (PGM; bommen, granaten, raketten) met een dermate grote vernietigende kracht dat de grens waarop tactische nucleaire wapens of deze PGM wordt ingezet, totaal vervaagt. 

De plaatsvervangend minister van Defensie van Rusland, Kokoshin, heeft deze PGM betiteld als ‘non-nucleair’ met eenzelfde vernietigende werking.

Tegelijkertijd worden de Russische strijdkrachten getraind in zgn. snap excercises: de inzet van minimaal 65.000 troepen over een afstand van 3.000 kilometer binnen een tijdspanne van 72 uur.
Hierdoor wordt de grens van oefening en daadwerkelijke inzet van de strijdkrachten tot oorlogshandelingen zeer verkort, waar de NAVO gezien haar beperkte mogelijkheid tot ‘response’ geen tijdige reactie op kan geven. Door de democratische besluitvorming van de 28 NAVO-landen en de geografische afstand staat de NAVO op achterstand, dit afgezien van haar zeer beperkte logistieke transportmiddelen.

Ter illustratie: de NATO Very Rapid Reaction Force die momenteel in Polen een dergelijke oefening doet, is slechts 2.000 man groot en dit heeft weken van voorbereiding gevergd.

Nog ontluisterender is het feit dat de politieke en militaire leiders van Rusland de hoogste prioriteit hebben gegeven aan een geïntegreerde en gecoördineerde samenwerking van de regering en de strijdkrachten ter ondersteuning van hun nationale defensie, zelfs in die zin, dat de generale staf als Coordinating Authority optreedt voor alle ministeries en departementen die betrokken zijn bij de nationale defensie. Het mandaat daarvoor ligt bij The National Center for Direction of the Defence of the Russian Federation (NCDD).
De NCCD is on full operational combat watch sinds 1 december 2014. Een autocratisch regime zoals dat van Poetin maakt het mogelijk het besluitvormingsproces te centraliseren, de media te controleren, tegenstanders te onderdrukken, en de bevolking in militair en economisch opzicht klaar te stomen voor een militarisering van haar samenleving. In feite wordt de Russische bevolking voorbereid op een oorlog.

Het voert te ver om voor dit artikel nog meer feiten aan te voeren om aan te tonen dat Europa zich gesteld ziet voor een situatie die militair gezien elk moment volledig uit de hand kan lopen.
Zoals hierboven gemeld: Rusland tracht haar strategische doelen – uitbreiding van haar invloedssfeer in Oost Europa – zonder inzet van zijn strijdkrachten te realiseren, althans op dit moment (!).

Het probleem voor de NAVO is wanneer Artikel 5 van het NAVO-Handvest van kracht te verklaren: na een cyber attack, waardoor de gehele infrastructuur van een land verlamd wordt? Na toepassing van information warfare, waardoor ‘de Russische onderdanen’ in de Baltische landen (m.a.w. de voormalige Sovjet-Republieken) in opstand komen, en om ‘bescherming’ vragen van Moeder Rusland? Na een space attack, waardoor alle communicatiemiddelen van een land worden vernietigd? Of na economic warfare, waardoor het bancaire betalingssysteem en daarmee de gehele economie van een land wordt ontregeld?
Of, als dan uiteindelijk, na eerst een verhulde actie met ‘groene mannetjes’ een openlijke militaire aanval plaatsvindt in conventionele vorm met tanks en kanonnen? Dan laten we het dreigement van inzet van nucleaire wapens maar even terzijde, voor ieder zinnig mens is dat ondenkbaar.

Amerika kwam in oorlog na de aanval op Pearl Harbor op 7 december 1941. Japan besloot uiteindelijk tot deze aanval nadat de maandenlange voortslepende onderhandelingen over olieleveranties aan Japan door Amerika gestrand waren. Economisch gezien werd Japan daardoor verlamd. Was dit een prille vorm van economic warfare? In ieder geval werd dit door Japan beschouwd als een act of war, waardoor Amerika betrokken werd in de Tweede Wereldoorlog, overigens een vurige wens van president Roosevelt die zijn bevolking zo eindelijk over de streep kreeg om ook deel te nemen aan de oorlog in Europa tegen Nazi-Duitsland.

Europa verkeert alweer in onzekere en onveilige tijden, The winds of war are blowing over Europe again. Europa, realiseert u zich wat er aan dreigingen op u afkomt en handel daarnaar.

23 juni 2015
Coalition For Defense

Bron: Research Paper NATO Defense College (NDC), Mr Dave Johnson, april 2015

Nederland is een tandeloze Nederlandse Leeuw

De VVD en PvdA coalitie verdient een draai om de oren. Zij wil niet luisteren, niet zien, niet weten. Ondanks de roep uit de samenleving, het rapport van CFD, het Manifest, het Advies van de A.I.V. waarin indringend wordt gewezen op de noodzaak tot een significante, structurele verhoging van 

€ 3,5 Miljard om in ieder geval in 2020 op 1,6 % BNP te komen, het gemiddelde dat alle NATO Partners nu uitgeven aan Defensie, om daarna te groeien naar 2% BNP in 2025. 

Nederland staat op circa 0.9 %. Schaamteloos, als 2e rijkste land van de EU, 20e rijkste land ter wereld, 3e investeerder in Amerika. Wij laten onze NATO partners onze rekening betalen voor onze vrede, stabiliteit en welvaart. Inderdaad , een ware ‘ Free Rider’. 

Deze regering krijgt zijn trekken nog wel thuis, ik vrees dat een volgend kabinet van een andere samenstelling pas echt werk gaat maken van een krachtige Defensie die in verhouding staat tot de rijkdom, de internationale verplichtingen en belangen van ons Koninkrijk.

Deze regering richt zich slechts op de economische prioriteiten, heel eenzijdig, een natie is meer dan economie alleen. Wat dat betreft mag de zgn ‘ BV Nederland ‘ in zijn vuistje lachen met een superverkoper van die zelfde BV als heer Rutte. Heer Rutte is echter bovenal verantwoordelijk voor de interne en externe veiligheid van ons Koninkrijk, zonder die veiligheid gedijt geen enkele economie. Met de toenemende gevaren in en rondom Europa en de weigering van deze regering om daar naar te handelen, toont deze regering onverantwoordelijk gedrag, zij danst op een heel dun koord boven een hele diepe ravijn.

Ik hoop dat de heer Putin en ISIS Nederland nog de tijd (willen) geven om tot inkeer te komen.

Van een visieloze regering als die van de heer Rutte hoeft Nederland niet meer te verwachten.
Dat, ondanks de keiharde en toegewijde inzet van onze Minister van Defensie, een ware Jeanne D’Arc der Lage landen. CFD hoopt dat zij het volhoudt, tegen alle tegenwerking in, want zij is niet te benijden met een minister van Financiën als de heer Dijsselbloem en een heer Rutte als Minister President.

Deze beide heren zou ik nogmaals tot vervelens toe willen zeggen : si vis pacem, para bellum. 

Ons devies ‘ Je Maintiendrai’ is door hun handelen ingekrompen, verworden, tot het handhaven van slechts financiële belangen.

Nederland is afgezakt tot een tandeloze Nederlandse Leeuw, die in zijn ‘ hempie’ staat.



Ton Welter, Coalition For Defense

The Perfect Storm

Hopelijk heeft u deze film gezien, een rampenfilm die gaat over een vissersboot in de Atlantische Oceaan op zoek naar nieuwe vissersgronden om na een overvloedige vangst weer huiswaarts te keren. Tijdens deze zoektocht wordt de bemanning overvallen door een combinatie van 4 verschillende orkanen die zich samenbundelen tot ' The Perfect Storm'. Na een wanhopig gevecht tegen deze losgebroken natuurkrachten vergaat het schip met man en muis.

Zo zijn wij ook bezig met ons dagelijks bestaan, hard werkend om ons gezin te onderhouden en de rekeningen te kunnen betalen aan het eind van de maand.

Wij volgen de verontrustende berichten wel in de krant en op de TV, maar hebben ons hoofd meer bij de dagelijkse beslommeringen, de lente die nadert en feestjes met kinderen en vrienden. Ons bestaan is al moeilijk genoeg, de crisisjaren hebben er hard in gehakt en alle mooie verhalen van onze politici dat het economisch weer beter gaat met Nederland, merken wij nog niet in onze portemonnee. Het idee dat Europa en daarmee Nederland bedreigd wordt, gaat er bij ons nog niet echt in. Wij hebben al zo lang vrede, oorlog hebben wij afgeschaft.

Wij wel, maar die anderen niet.

Want die Perfect Storm die Europa nadert , komt steeds meer naderbij. Bleef het maar bij een storm, dan valt dat nog te behappen, maar helaas, er steken gelijktijdig meerdere stormen op, zich samenbundelend tot The Perfect Storm.

De eerste storm is al een tijdje duidelijk voelbaar : de schrikbarende toename van de armoede, werkloosheid en uitzichtloosheid van het bestaan van grote groepen (jonge) mensen, vooral in de landen van Zuid Europa. Met als gevolg grote onvrede en sociale onrust in die landen. Ook de rijkere landen in het midden en noorden krijgen er steeds meer mee van doen, al was het maar via de immigratiegolf en de aanpassingsproblemen van de jeugd die daarin meekomt. In de meeste van deze landen zie je nu al bewegingen ontstaan die hun voeding vinden in een intuïtief gevoel van onrust, bezorgdheid en zelfs angst. De wurgende tucht van de financiële markten, waarvan de top zich onttrekt aan alle maatschappelijke verantwoordelijkheid en zijn zakken ongegeneerd blijft vullen, wakkert de veenbrand van frustratie en ongenoegen aan. Het is wachten op de eerste windvlagen die aan de storm vooraf gaan.

De Grieken beroepen zich erop democratisch voor verandering te hebben gekozen, maar dat was op valse beloften. Het nieuwe bewind heeft daar straks veel uit te leggen aan zijn opgehitste achterban. Het zal de Europese stabiliteit niet bevorderen. Die komt nog meer in gevaar doordat bijna alle zuidelijke landen, Frankrijk voorop, te laat en te slap hebben gereageerd op de mondialisering van de kapitalistische economie. De as van Duitsland en Frankijk kraakt. Als deze breekt, is de crisis compleet. In veel Europese landen komen er verkiezingen aan. Hoe moeten en kunnen de kiezers het falen van hun leiders repareren? Frustratie leidt meestal tot radicalisering. Europa staat voor grote problemen.

De tweede storm waait als een smeulend vuur (nog) op de achtergrond. Zeer tegen de zin in van de Duitse en Nederlandse regering, en de Duitse centrale bank, heeft de Europese Centrale Bank (ECB) een begin gemaakt met het opkopen van staatsobligaties ter hoogte van 60 miljard Euro per maand. En dat gaat een tijdje door, tot september volgend jaar wordt er 1040 Miljard Euro in de Europese economie gepompt om Europa er weer boven op te helpen. Voor een gewone burger zijn de getallen al lang niet meer te begrijpen. Feitelijk betekent dit dat er geld wordt bijgedrukt dat niet verdiend is, waar niets tegenover staat. De Europese bankpresident hoopt dat zo de haperende motor van de economie van Europa op gang komt. De oorzaken liggen veel dieper. We zijn aan het eind gekomen van tientallen jaren lenen van de toekomst. De wal is het schip aan het keren, want de onvermijdelijke aflossing, en dus krimp is begonnen. Dat gebeurt vooral bij de banken, die hun balansen op orde moeten brengen en bij pensioenfondsen die gedwongen worden op zeker te gaan. Zoals geld lenen inflatie met zich brengt, zo is geld terugnemen deflatie. Japan is er al dertig jaar door gevangen. Ooit keken we met ontzag naar Tokio, nu met meewarigheid. Ons bedreigt precies hetzelfde. Een langjarige stagnatie. Dáárom komt Draghi met zijn geldpomp, maar de uitkomst kan linksom of rechtsom rampzalig zijn. Linksom omdat met zoveel geld niet de economie gaat lopen, maar de inflatie. Duitsland herinnert zich nog steeds hoe de hyperinflatie in de jaren twintig van de vorige eeuw de voorwaarden schiep voor het Derde Rijk. Rechtsom als de economie het niet oppakt. Dan zitten we straks met nog meer miljarden schuld, zonder dat we zijn opgeschoten. En waarom die wanhopige risico’s? Omdat Europa fundamenteel niet evenwichtig is. Het noorden zet al zijn spieren op de trappers, het zuiden laat zich rijden. Het kan zomaar storm worden.

De derde storm die op ons toekomt betreft de politiek van de nieuwe Tsjaar van Rusland. De Koude Oorlog is weer terug in Europa. Tsjaar Poetin heeft besloten het Russische Rijk van weleer in volle glorie te herstellen. Wat lijkt zijn politiek eigenlijk sterk op die van Hitler in zijn jaren van opkomst. In de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog heeft deze achtereenvolgens allerlei grensgebieden eerst onrustig gemaakt en vervolgens geannexeerd. Door Duitse ingezetenen in die landen ' te beschermen' , door onrust te stoken, door propaganda, en onverbloemde bedreigingen te uiten als hij zijn zin niet kreeg. De grote Europese mogendheden uit die tijd, Frankrijk en Engeland, keken handenwringend toe, niet bij machte Adolf Hitler een halt toe te roepen. Neville Chamberlain, de toenmalige Premier van Engeland, riep juichend bij zijn terugkeer in Londen na zijn bespreking met Hitler " Peace in our time". 'Appeasement ' was immers de oplossing om Hitler in toom te houden. Een paar maanden later brak de Tweede Wereldoorlog uit, door de Duitse inval in Polen. Kijk naar Georgië, kijk naar de Krim, naar het oosten van Oekraïne. Straks misschien de Baltische staten, Estland, Letland en Litouwen. Opstootjes. Grensconflicten. Zogenaamde separatisten die dan weer referenda eisen, dan weer aansluiting zoeken van hun provincie bij Rusland. . De ‘groene mannetjes' die onverhoeds te voorschijn komen en die later niet anders dan Russische militairen blijken te zijn, de konvooien ‘humanitaire hulp ' die gecamoufleerde militaire transporten zijn. Waar kennen we het toch allemaal van? Of hadden we het zo graag willen vergeten?

Putin zorgt daar in ieder geval niet voor: hij overwoog zelfs ten tijde van de overname van de Krim zijn Kernwapens op scherp te zetten.
Zijn we er klaar voor als straks de wind opsteekt? We voerden sancties in en stuurden wat militaire hulp. Niet te veel om niet te escaleren. Maar durven wij werkelijk ‘nee’ te zeggen en de gevolgen daarvan onder ogen te zien? De NAVO doet dapper met een nieuwe Flitsmacht van 30.000 man, maar om die in te zetten moeten 28 NAVO landen instemmen. Zoveel ruimte is er niet als de storm komt. Intussen is de Nederlandse krijgsmacht suf bezuinigd en ontdaan van bijna al zijn tanden. Nederland is niet het enige westerse land dat zijn welvaart belangrijker vindt dan zijn veiligheid. En in het Kremlin kunnen ze heel goed kijken en conclusies trekken.

En dan tot slot de vierde storm: ISI, ISIS, ISIL, of Daesch, de moordenaarsbende die een nieuw Islamitisch wereldrijk wil stichten. Zich uitbreidend van het land van Mesopotamië, naar Egypte - de Sinai - , Libië, en dat zich nu bevindt op nog geen 100 km van Sicilië , minder dan de helft van de afstand tussen Groningen en Maastricht. Nee, ISIS is zelfs al in Europa, zij is al onder ons. De recente aanslagen in Parijs en Kopenhagen getuigen daarvan. Er zullen er ongetwijfeld nog meer komen. Onze INTERNE veiligheid loopt gevaar. De middelen om te ontregelen zijn zo gemakkelijk beschikbaar voor relatief kleine groeperingen. Cyber, drones, er zijn zoveel technieken om met betrekkelijk weinig middelen maximale terreur en paniek te veroorzaken. In het noorden van Afrika en in het Midden Oosten is het al niet meer te houden. Honderdduizenden mensen staan klaar om de overtocht naar Europa te maken in de hoop een veilig toevluchtsoord te vinden. Kunnen wij dat bieden? Willen wij dat bieden? Gaan zoveel vluchtelingen niet nog meer het evenwicht verstoren? De wereld beneden Europa is totaal uit balans. De wind wakkert aan. Wanneer gaat het stormen?

A Perfect Storm komt naderbij. Krachtig optreden is dringend nodig, wil Europa ook aan de komende generaties een veilige haven bieden.

Wordt wakker! Dat geldt ook voor Nederland.

Verstevig, om te beginnen, onze veiligheid.

Versterk Defensie.

Toon vastberadenheid en leiderschap.

Denk aan vroeger, de ouderen hebben het nog zelf meegemaakt.

Ja en Winston Churchill was een groot leider. Maar toen hij kwam, was de storm al losgebarsten.

Eemnes, 21 maart 2015,

Ton Welter

Europa aan de vooravond van een nieuwe oorlog?

'Peace in our time', zo juichte de Britse premier Chamberlain na zijn onderhandelingen met Adolf Hitler. Negen maanden later brak W.O. II uit met een oorlogsverklaring door Duitsland aan Polen en volgde de Duitse inval in Polen op 3 september 1939.

Er komt een moment dat de grenzen van diplomatie en sancties zijn bereikt: niet omdat politieke en economische redenen aan de orde zijn, maar emoties. Emoties zijn ten diepste de oorzaak van de huidige militaire spanningen in Europa. Voor Europa vormen zij een existentieel gevaar omdat emoties oncontroleerbaar zijn. De vlam kan elk moment in de pan slaan.

Het 'Westen' heeft een volstrekt gebrek aan empathisch vermogen getoond voor de Russische ziel, voor haar cultuur en angsten voor gevaren van buitenaf: herinnert u zich de invasies van Napoleon en Hitler; het zijn slechts twee voorbeelden uit de eeuwenlange tragische geschiedenis van Rusland.

Voor een deel hebben wij door ons gebrek aan empathisch vermogen de huidige situatie in Europa aan ons zelf te wijten. Daarmee wil ik absoluut niet het optreden van Poetin goedkeuren.
Maar als het 'Westen’ Poetin had geaccepteerd als gelijkwaardig partner en hem had gerespecteerd, met af en toe een aai over zijn bol, dan hadden wij deze voormalige KGB-officier die als jongen opgegroeid is in de straatbendes van St. Petersburg, waarschijnlijk onder controle kunnen houden. Zijn jeugdervaringen hebben hem ongetwijfeld gevormd tot de man die hij nu is. De hunkering naar erkenning en waardering zijn, naar ik vermoed, zijn diepste drijfveren. Volstrekt menselijk.

Poetin kwam bedrogen uit.

Het Westen heeft hem als een paria uit de G8 gegooid en hem daarmee tot in het diepst van zijn ziel geraakt. Mede als gevolg van ons optreden heeft Poetin zijn militaire doctrine per 1 december jl. herzien: De NAVO (Europa) en de VS zijn vijand nr. 1 van Moeder Rusland.

Ook het Westen heeft door het toepassen van sancties power politics gespeeld, daargelaten of deze terecht zijn, maar nu zitten wij allen met de gebakken peren: het Westen en Rusland liggen op ramkoers, ondanks het bezoek van Merkel en Hollande, dat ik zie als een optreden voor de Bühne: het zal niet tot resultaten leiden, daarvoor zijn Poetin's wonden te diep.

Afgezien van dreigende diplomatieke verklaringen en economische sancties door het Westen, waar de heer Poetin niet van onder de indruk is, heeft het Westen geen 'pouvoir', zeker niet inzake Oekraïne. Dat land is geen lid van de NAVO; daar gaat de NAVO geen oorlog om voeren.

Als de VS inderdaad 'lethal weapons' plus 'military advisors' aan Oekraïne levert, zal Poetin dit kunnen opvatten als een (in)directe oorlogsverklaring. Immers, Oekraïne behoort al eeuwenlang tot het tsaristische en Sovjetrijk. Oekraïne is pas na de val van het Sovjetrijk in 1991 onafhankelijk
geworden.

Elke medaille heeft echter twee kanten: Poetin heeft zich niet gehouden aan de afspraken zoals die zijn gemaakt met zijn voorganger Boris Jeltsin. De eis tot eerbiediging van de integriteit van de landen in Centraal-Europa, die zich tot zijn chagrijn losgemaakt hebben van de Sovjet invloedsfeer, en na zovele jaren van onderdrukking de zelfstandigheid hebben uitgeroepen van Moeder Rusland, hebben hem diep geschokt. Dat is voor tsaar Poetin een onoverkomelijk drama: de ineenstorting van het Sovjet-Russische imperium, dat, zo verkondigde hij bij zijn beëdiging als president in 2000, de grootste ramp in de wereldgeschiedenis is.
Terecht dat het Westen na zijn inname van de Krim en zijn invasie in Oost-Oekraïne, hoe verhuld ook, Poetin tot de orde roept door het instellen van economische sancties. 

Immers, zijn optreden bedreigt de vrede in Europa.

Poetin en zijn volk zijn echter bereid tot heel veel offers. Denk aan de circa 20 miljoen Russische slachtoffers in W.O. II, waarvan velen burgers waren. Poetin neemt een economische neergang op de koop toe, in tegenstelling tot wat de Westerse pers ons doet geloven dat het Russische volk gaat morren. Poetin houdt zijn volk tot nu toe onder controle door de pensioenen, uitkeringen, salarissen op peil te houden, naast een exorbitante verhoging van de defensie-uitgaven waar niet op bezuinigd wordt. Dat doet Poetin niet voor niets. Saillant gegeven is dat Rusland als praktisch enige land ter wereld geen staatsschuld heeft en beschikt over enorme financiële reserves. 

Moeder Rusland heeft financieel gezien een hele lange adem.

Ook hier speelt de emotie een leidende rol: Moeder Rusland heeft zijn trots, heeft een 'speciaal gen' om op te treden tegen het decadente Westen en staat garant voor de 'oude normen en waarden’. Poetin heeft zich - heel slim - daardoor de steun en de legitimatie van zijn bewind verworven van de Russische-orthodoxe Kerk en dus van zijn volk. Mede door een ingenieus propaganda-apparaat is zijn populariteit op dit moment ruim 85%, een cijfer waar menig westers leider van mag dromen. Niets minder dan dedain hebben Poetin en zijn elite voor het verwende en rijke Westen – emoties dus.

Poetin weet dat hij een tijdspanne heeft van circa twee jaar om zijn machtsspel uit te oefenen, namelijk tot aan de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Met als mogelijke kandidaten Hillary Clinton die in het buitenlands VS-beleid krachtiger wil optreden dan haar partijgenoot Obama, en Jeb Bush of een andere Republikein die doorgaans een ‘van dik hout zaagt men planken'-beleid voeren. Daar heeft Poetin ontzag voor.

Power (oil) politics en the carrot and the stick zijn tot aan de Obama regering richtinggevend geweest in het buitenlands beleid van de VS . Vergeet a.u.b. mooie begrippen als democratische beginselen en mensenrechten. Het gaat hier om macht, olie en invloedssferen. Obama, die kort na zijn verkiezing de Nobelprijs voor de Vrede kreeg toegekend, heeft in zijn buitenlandse politiek een trendbreuk teweeg willen brengen. Geen power politics, maar het voeren van een dialoog. Hoopvol, idealistisch en vredelievend, helaas zit de mensheid anders in elkaar.
Van president Obama ligt Poetin niet wakker, wetende dat Obama een 'lame duck' is die wordt tegengewerkt door zowel de Amerikaanse Senaat als het Congres waar de Republikeinen sinds januari effectief de meerderheid hebben.

Strategisch onderdeel van Poetins geopolitieke machtsspel is het opzetten van een alternatief financieel Bretton Woods-stelsel met samenwerking van China, India, de overige BRICS-landen, om zich te weer te stellen tegen de Westers gereguleerde economische wereldorde zoals die is opgelegd onder regie van de VS met de overwinnaars van W.O. II in 1944, in Bretton Woods, (VS).
Op hoog politiek, financieel-economisch niveau spelen zich ontwikkelingen af waar wij als verontruste burgers geen weet van hebben, maar weest u ervan overtuigd dat onze wereld er de komende jaren heel anders zal uitzien, en dat Poetin daar een drijvende rol in speelt.

Poetin speelt geen ‘landje pik' zoals ons helaas van laag intellectueel niveau getuigende parlement zich enige maanden geleden laatdunkend uitliet, enige uitzonderingen daargelaten. Ons parlement was uiterst kortzichtig met deze uitlating, er speelt veel meer. Poetin is wereldwijd op geopolitiek niveau bezig zijn macht als tsaar van het groot-Russische rijk te vestigen, met op de achtergrond een in zijn vuist(je) lachende derde: China. Poetin heeft, na zijn herverkiezing in 2018, de tijd tot 2024/25 om zijn geopolitieke plannen te realiseren; zijn krijgsmacht wordt op een indrukwekkende wijze gemoderniseerd en herbewapend.
Het defensiebudget van Rusland beslaat op dit moment 30% van de staatsbegroting.

Zolang het Westen, en zeker Europa, dit niet onder ogen wil zien, heeft Europa geen 'pouvoir '; immers machtspolitiek, geopolitiek, is nooit weggeweest. Europa echter heeft zich laten bedwelmen door het mantra 'nooit meer oorlog' en zich gericht op hoog verheven idealen van eeuwige wereldvrede door het aangaan van economische en financiële verbanden die de noodzaak van oorlog zouden uitbannen. Hoe naïef en blind is Europa: buiten Europa denkt, leeft, en doet men anders (Afrika, Midden-Oosten, ISIS) en dat is heel diplomatiek uitgedrukt.

Europa's ratio verliest het echter van emoties, die gedreven door een gevoel van vernedering, een overheersende rol gaan spelen. Dat is het geval met Poetin die in 2000 heeft gezworen het Sovjet-Russische rijk te zullen herstellen. Welnu, hij is aardig op weg. Het Westen, althans Europa, heeft macht en oorlog afgezworen, het Westen heeft verleerd om zich op een oorlog voor te bereiden, het begrip "oorlog" wordt ontkend, lees de formuleringen in de pers. Conflict, crisis, invasie - niemand durft het woord ‘oorlog’ in de mond te nemen. Intussen woedt er een bloedige oorlog in Oekraïne met al meer dan 5.000 doden, 1 miljoen vluchtelingen, en hebben de zgn. separatisten een mobilisatie afgekondigd van 100.000 mannen en vrouwen.

Het Westen heeft op dit moment geen 'pouvoir' omdat het politici en leiders aan politieke wil ontbreekt om deze realiteit onder ogen te zien.

Het is ruw ontwaken uit onze Europese droom.

Ik twijfel er niet aan dat de NATO op papier heel hecht is en Artikel 5 ook voor de Baltische landen zal laten gelden. Poetin weet dit. Daarom zal hij hoogstwaarschijnlijk niet op conventionele wijze een frontale aanval inzetten op deze landen.
Maar er zijn meer wegen die naar Moskou leiden: alleen al in Letland zijn er 600.000 Russische ingezetenen op een bevolking van 2 miljoen burgers. Ook hier zullen de 'little green men' zich spoedig laten gelden – de gemaskerde soldaten zonder herkenningstekens; een succesvolle herhaling van wat er zich afspeelde in de Krim en nu in Oost-Oekraïne.

In conventioneel en in nucleair opzicht is Rusland militair de NAVO (Europa) verre de baas. Het gaat er nu om dat de NAVO (Europa) de politieke wil toont om Poetin een halt toe te roepen. Met de vuist op de (onderhandelings)tafel slaan, met wapens kletteren zoals nu boven en in de Baltics, daar raakt hij niet van onder de indruk. Sterker nog, hij laat zien dat hij back in town is door zijn intrusions boven het NAVO- luchtruim, naast en vlakbij dat van de VS (Californië), alsmede het wereldwijde 'vlagvertoon' van zijn vloot tot zelfs voor de kust(en) van Australië.

De formatie van een NAVO Quick Reaction Force, binnen 48 uur in te zetten, - de NATO heeft inmiddels aangekondigd dat deze niet 13.000 maar 30.000 manschappen moet omvatten- , is voor het publiek geruststellend. Maar inzet van deze multinationale force behoeft instemming van de parlementen van alle 28 NAVO-bondgenoten.
Als die instemming al verwezenlijkt wordt, gaat dat maanden kosten.

Waar blijft dan de 'quick reaction'? Ook Poetin beseft dat heel goed.
Daar maakt hij gebruik van, Russisch schaakgrootmeester als hij is.

Ons unieke en zo prachtige democratische bestel brengt ons in een spagaat. Hier wreekt zich dat Europa geen eenduidige, buitenlandse en militaire politiek heeft, die gedelegeerd is door de nationale parlementen. De inzet van de quick reaction force is hiervan afhankelijk. 

Tenzij Artikel 5 gaat gelden, maar dan is het oorlog.

Poetin verstaat slechts de taal van de macht. Alleen daar heeft hij respect voor, alleen dan gaat de Russische beer terug in zijn kooi.

‘Mutual deterrence’, ‘hard power’, niet ‘soft power’ heeft ruim 70 jaar de vrede in Europa gewaarborgd, en zelfs dat heeft bijna niet gewerkt: de Cubaanse rakettencrisis van 1962 heeft de wereld aan de rand van een kernoorlog gebracht. Politiek leiderschap en moed van president John F. Kennedy heeft toen de wereld gered.

Ja, wij staan aan de vooravond van een nieuwe en grote oorlog in Europa, tenzij wij leiderschap, moed en visie tonen. Dat ontbreekt in Europa.

Niet eerder sinds het einde van W.O. II heeft Europa er zo beroerd voor gestaan. ‘Peace in our time’? Een leider als Sir Winston Churchill wordt node gemist.

Ton Welter

Coalition for Defense

Nederland moet zich diep schamen voor zo'n krijgsmacht , NRC 5 nov 2014

Drie dekbedhoezen en uw voortzettingsvermogen

Heeft u zich wel eens afgevraagd hoeveel dekbedhoezen u nodig heeft om er onder één te slapen? Dat zijn er minimaal drie en dat is krap gerekend. U slaapt er onder één, een tweede ligt als reserve in de linnenkast, een derde ligt in de wasmand. Normaal gesproken wisselt u elke twee weken van dekbedhoes. Geen vuiltje aan de lucht. Maar als deze cyclus hapert, heeft u tekort, afgezien van slijtage, en dus is vervanging noodzakelijk.
De warme deken van onze welvaartsstaat heeft eveneens minstens drie componenten nodig om de deken warm te houden: een goed draaiende economie, een stevig financieel fundament, en goed betaald werk. Als een van deze componenten hapert, is er geen warme deken meer, zoals wij sinds de financiële crisis van 2008 meemaken.

Voor onze krijgsmacht geldt dezelfde rekensom. Rekent u mee?

Koninklijke Luchtmacht:

Om één F-16 operationeel in te zetten heeft de luchtmacht er vier nodig: 1 is in onderhoud, 1 is in training, 1 staat reserve, de 4e kan vliegen. We hebben op papier 61 F-16's, met slechts 40 jachtvliegers, alleen al dat feit op zijn zachtst gezegd, klopt niet.
Van de 61 F-16's staan er permanent 10 in de USA voor training, 26 stuks in onderhoud, een viertal als 'Quick Reaction Alert’ ter bescherming van het Nederlandse luchtruim, 13 zijn ingezet voor de Air Policing Mission boven de Baltische Staten en de strijd tegen IS(IS), en dat met 40 jachtvliegers? U kunt zich voorstellen dat onze vliegers overbelast zijn, voor hun geldt geen AROB-wetgeving. Het overige aantal van 8 stuks wordt gekannibaliseerd om de rest van de F-16's vliegend te houden. Er is geen geld om nieuwe onderdelen aan te schaffen.

Hoe doet u dat met drie dekbedhoezen?

Koninklijke Marine:

1 LCF fregat is in onderhoud, 1 LCF fregat wordt 'opgewerkt', 1 LCF fregat is onderweg naar het operatiegebied, 1 LCF fregat is op missie. Van de twee overgebleven M fregatten wordt er 1 gemoderniseerd, de 2e is in onderhoud; deze M fregatten zijn dus niet operationeel inzetbaar. Saillant feit: deze onderhoudswerkzaamheden worden 'getemporiseerd ' wegens gebrek aan geld.
De 4 onderzeeboten ondergaan op dit moment een instandhoudingsprogramma waardoor hun levenscyclus tot 2025 verlengd wordt. Consequentie: slechts 1 onderzeeboot is operationeel inzetbaar.

Voor dit geringe aantal schepen moeten echter wel een onderhoudsdienst en een werf in stand gehouden en gefinancierd worden die onevenredig kostbaar is t.o.v. het aantal schepen dat de marine nog in dienst heeft. Daarom heeft deze Directie Materiele Instandhouding van de Koninklijke marine partnerschappen afgesloten met de industrie (bijvoorbeeld Thales Nederland) om effectief van resources gebruik te maken. De marinehaven in Den Helder wordt gedeeld met bedrijven in de Noordkop om de kosten verder omlaag te brengen en liggelden te kunnen innen. Meer schepen in dienst zouden de onderhoudskosten per eenheid echter verhoudingsgewijs realistischer en economisch aanvaardbaar maken. Dit fenomeen geldt voor onze gehele krijgsmacht!

Koninklijke Landmacht:

Voor de landmacht zijn slechts circa 5.000 militairen op een totaal van 20.000 manschappen en vrouwen beschikbaar om voor missies uitgezonden te worden. Immers, ook hier geldt de rekensom van 1:4.Wat dat betreft was de missie in Uruzgan waar Nederland als 'Lead Nation' optrad met op het hoogtepunt een inzet van circa 2.000 militairen, een krachtsinspanning zonder weerga. Let op: dat waren slechts 2.000 militairen.

Dan heb ik het nog niet over de onvoldoende beschikbaarheid van betrouwbaar en adequaat materieel, (reserve)onderdelen, munitie, vervanging van materieel waarvan de levensloop ten einde is, en modernisering die noodzakelijk is. Een beknopt overzicht:

De F-16's zijn ruim 35 jaar oud; zij moeten nog ruim 10 jaar mee, de onderzeeboten zijn 25 jaar oud, de fregatten naderen de 20 jaar, de landmacht heeft geen tanks meer en zegge en schrijve 3 houwitser-eenheden, de drie Patriotbatterijen zijn aan vervanging toe door slijtage en ouderdom en wegens gebrek aan voldoende opgeleid personeel nauwelijks nog inzetbaar; mede daarom worden zij teruggetrokken uit Turkije.
Het Defensie Helikopter Commando (DHC), het operationele commando dat de gehele krijgsmacht van helikopters moet voorzien, vliegt met hopeloos verouderde Cougars. De Apaches zijn aan een hoogst noodzakelijke modernisering toe, terwijl de nieuw aangekochte NH-90 helikopter kampt met corrosie en andere problemen waardoor deze slechts zeer beperkt inzetbaar is.

Vervang ‘materieel’ door ‘dekbedhoezen’ en elk gezin zou het van wanhoop van de daken schreeuwen. Ook in het huishouden draait het om ’voortzettingsvermogen’: is er voldoende materieel en bemensing om het systeem draaiende te houden? 

Zo ook onze krijgsmacht. Er zijn geen of onvoldoende reserves in werkelijk elk opzicht, maar het belangrijkste is dat het loyale personeel overbelast is. Dit geldt met name voor onze 'nichecapaciteiten': Special Forces, Onderzeedienst, Genisten, Mariniers, en natuurlijk de Koninklijke Luchtmacht met een onverantwoord laag aantal van 40 jachtvliegers.

Normaal gesproken moeten militairen na een 'term' van drie maanden afgelost worden, voor hunzelf, maar zeer zeker ook voor het thuisfront. Door gebrek aan manschappen wordt deze 'uitzendbescherming' herhaaldelijk overschreden, de uitzendtermijn wordt opgerekt, personeel wordt voortijdig uitgezonden door een beroep te doen op hun loyaliteit. De boog blijft net zo lang gespannen totdat deze knapt.

Welnu, de boog is al geknapt.

Defensiepersoneel wordt financieel gezien niet op zijn merites gewaardeerd: hun salaris staat al 5 jaar op de nullijn, het personeel wordt ruim 3% onderbetaald vergeleken met het overige overheidspersoneel. Deze laatste twee factoren vormen de spreekwoordelijke druppel die de emmer doet overlopen: uitstekend opgeleide, gemotiveerde en hard nodige specialisten verlaten in groten getale de krijgsmacht. Zij hebben het vertrouwen in de politiek, de Minister van Defensie en de top van de krijgsmacht verloren. Ontslagen behoeven niet meer te worden uitgevoerd. Dit verloop is inmiddels zo groot dat er nu een onderbezetting is ontstaan in de te vervullen vacatures van ruim 12%!

Los van de toenemende dreigingen in en rondom Europa, doet de Coalition for Defense een beroep op het Parlement, de Regering en Kabinet om aan deze schrijnende en respectloze toestand een einde te maken. Het tweede rijkste land van de Europese Unie, de 17e economische natie ter wereld, moet zich diep schamen dat haar zwaardmacht in zo’n deplorabele toestand verkeert.

Telt u vanavond nog even de voorraad dekbedhoezen na voordat u in uw bedje stapt?

Eemnes, 3 november 2014

Ton Welter
Coalition For Defense

Speech former Minister of of Defense Hans Hillen at Ambassador's meeting the Hague 31 October 2014

Defense, The basis of prosperity

Your excellencies, especially our host, dear mr. Darius Semaska, ladies and gentlemen, it’s good to gather with allies and friends. In general, receptions and parties are there to celebrate happy occasions. Glasses are raised to wish each other well, and soft music adds to an atmosphere of cheerfulness.

Although the company here present mingles excellently in various ways, the reason to meet today is not a joyfull one. Of course we are among friends, there are sounds of laughter and one overhears funny stories. But the theme that brings us together today is concern. Not only concern about international relations, concern about Russia, concern about the Euro, concern about the Middle East. No, most of all concern about ourselves. Are we really in the right condition to perform?

Until now, this new century did not deliver what we had ordered, such as love and happiness in the Age of Aquarius. On the contrary, she shaked our self-confidence heavier than we ever could have imagined. 9/11, Madrid and London, the Credit Crunch, an Arabic Spring, or should I say Arabic Fall, and on top of that the take-over of the Crimea by Russia and the first signs of political frost, while we figured that the Cold War was definitly over. Taken all together we are deprived from our certainties in many ways.

I hate to say, but we are not in control. All those crises happened to us and we were not prepared. That’s a nasty conclusion, but I’m afraid it is quite so. The outcome of an assault depends not only on the strength of the attaquer, but also on the readiness of relevant counterweights. One could look angry towards the usurpator, but one also should raise questions to those others. What were the odds? What did you do to prevent this? Why wasn’t he daunted? Today I will not try to analyse all those disruptions in our time by blaming the enemy. I’m not going to bash Russia nor will I criticize fanatic fundamentalism. Today I invite you to come with me and look into the mirror.

I’d like to start with a non military item, the Credit Crunch. As we all know this shake-up of our complete monetary, fiscal and financial system was not caused by intruders from outside. Our own system of freedom, international trade, liberal banking, yes our very own economy, that mighty and impressive locomotive of western prosperity, was nearly blasted from inside. Cues were: greed, presumption, gambling and arrogance. Again, we may look for the guilty. But how could we be harmed so painfully, yes almost perilously? There was lack of surveillance, so they say. Maybe so, but apparantly there was also lack of self control, lack of moral behaviour.

Have we delt with this dangerous virus in the meantime? Will it not happen again? For sure? Is modesty the new sign of our financial centers? Is decency the last hype? Or do we need ever more control and inspection, ever more rules and regulations? And, if so, is the general idea that all is permitted which isn’t forbidden explicitly? Are we prepared, are we really willing to fight the lethal virusses that we carry inside? Can we proudly present our democratic and economical system to other countries, pointing out that it really is sound and self-disinfecting?

The picture in the mirror is not very convincing. But let’s look onward. Let’s turn to the military. What is our shape? Do we impress? O certainly, but formost because of legacy from the cold war era and because of the mighty presence of the United States. But if we look to Europe itself? For some 25 years now, Defense expenditure is a privileged and high esteemed donator to the treasury. Wellbeing and wellfare became top priorities in western society. But isn’t security the foundation of prosperity? As we know these days, the end of the cold war did not bring the end of military violence, terror or expansion. But couldn’t we foresee this? Or did we regard ourselves as invulnerable? Why did we not measure the big ungoing changes in terms of security? I will only mention some of them. The enormous and growing need for energy, worldwide. The ever growing population. The massive migration movements. Moslem fundamentalism. The climate change. Refering to this phenomenon: if the arctic will be navigable and the huge mineral resources are to be exploited: does one really believe that the only thing to worry about will be the possible ecological damage?

Our world has to deal with big challenges, big interests, big influences big risks and big consequences. Yes, it is the big time for the prophet Jeremiah. Let us pay tribute to him. He noticed the changes and the human behaviour in his days. And he prophetized disaster. Not because of outside threats, but because of internal bad shape. Nobody payed attention. When in the end Jeruzalem was destroyed, he was left alone in a burnt city. I will not predict that things will go wrong inevitibly. But imitating him I call upon our society to recognize the signals of our modern times. Are we really in good shape? Can we perform better?

I call upon NATO to think deeper and more intense on the geopolical challenges of our time and how to respond to it. It seems that we were taken by surprise by all the threatening events of past years. We didn’t foresee them. At first, we didn’t know how to react. We didn’t think and act really united. Whether it was the Arabic Spring or moslem fundamentalism or Syria or the Ukraine. Over more than a decade we brought many billions of money and all together millions of military into Afghanistan and in the end we notice only a tiny output. A not all too united NATO forced regime change in Lybia and ever since it is a failed state. Good show. The same coalition neglected the support of both Russia and China to a Security Council’s resolution on Lybia and harvested Russian and Chinese distance when Syria was at stake.

European politicians demonstrated in the streets of Kiev, but when the Russian bear started to grumble Europe wasn’t ready to react. Suppose mr. Lavrov in those days all of a sudden had popped up in the eastern part of Berlin, marching along in some nostalgia Ossie demonstration? We would have suspected all kinds of serious things behind that. But we underline the abstention of whatever intentions, when our foreign minister Frans Timmermans was seen in the Kiev rallies.

Do we have a well-considered and well-balanced answer to the question how to associate with the Russian people. Is the Russian Bear vicious? And if so, is he vicious by nature or nurture? Or maybe he is not vicious at all but he regards clawing, grumbling and biting as for him to be the most succesful way of communicating, drawing attention or getting recognition. Is it in our interest to have a dangerous and not predictable enemy at our borders? Can we afford this? Are there other ways-out? Ways-out in the interest of both parties? Both our presences are there and cannot be wiped out, not even with military means. How to deal with those countries who buffer between Russia and western Europe? When the Soviet Union collapsed, the essential nucleus, and that was Russia, lost much influence. These days Russia is looking for a new balance. That may be hazardous, but how do we influence this process when for instance we carry on inviting Russian neighbours to join the western hemisphere? Couldn’t we agree on a cooling off period for some time?

After the Crimea and the shooting of a plane with Dutch civilians Europe announced a boycott. Was this the firm answer? Was this the right answer? A boycott sounds severe, but why damage commercial ties which are important means of interdependence. Interdependence was the magic word for Europe to unite after World War II. What was the line of thoughts? Just: for heavens sake, do something? I guess this boycott will harm us more than Russia. It is harming our own export positions, giving way to competitors from elsewhere to take over our positions. Lots of questions, not too much answers. Again, looking into the mirror, I notice too much a glazed look when geopolitical questions are at stake.

Prosperity doesn’t come or stay by itself. We have to work on it. And, as I mentioned, security is an essential condition for economic growth and human well-being. Still we cut and we reduce military expenses year after year. When I was a minister for Defense here in The Netherlands it was estimated that the expenditure for cure and care alone would rise with twice my complete budget. I had to deliver nearly one billion euros out of eight and the budget for health was granted some 16 billlions in the then forseeable four years. And nobody seemed to care. Looking into the mirror I notice too little awareness of the costs of security. The costs of environment are well taken into account when we are striving for economical growth and therfore we are prepared to pay that price. Developing the weaker countries is in the interest of the global society and moreover we regard this also as the white man’s, or should we say the European’s burden. So we pay that price as well. We are a little bit too late on that, so we are now confronted with massive migration from the south and south east and mainly because of economic ambitions. Let us agree that we will not be a little bit too late when security is at stake. We should stop economizing the budgets for Defense. We should organize and raise funds for a well considered huge European Defense investment plan.

Of course we must integrate our military planning, efforts, training and investments. But therefore we sincerely need a fundamental national parliamentary debate on modern sovereignity. One cannot invest and train together and not deliver together when the game is on. Each plea for more European Defense cooperation is not to be taken seriously as long as the sovereignity case isn’t taken into account.

Ladies and gentlemen. I took the freedom of inviting you to look along with me into our own mirror. Today I preferred not to blame others, but to have a good look at ourselves. The pictures that were drawn were not complete. They were impressions. Nevertheless I notice lots of possibilities to improve.

To improve ourselves, to begin with.

To accept reality and stop lingering on in self-evident wellfare.

To improve our emanation.

To imagine ourselves more often in other’s eyes.

To observe more intensely and to try to understand and foresee.

To concentrate more on geopolical questions.

And finally to invest seriously in security.

Not only to protect when necessary but also to discourage others at first. Our Defense expenditure is the basis for security and therefore for prosperity and economic growth. Let’s pay that price with pleasure, for it is a well invested insurance premium.



The Hague, 31 October 2014

Hans Hillen

Former Minister for Defense in the Netherlands